Soms duikt er een inzicht op, zomaar, vanuit het ‘niets’
Altijd weer een verrassing en zó welkom !
Als klein jongetje had ik een minderwaardigheidscomplex. Was niet zo héél raar: ik was de kleinste jongen van de klas en niet zo sterk. Werd me ook elke dag weer pijnlijk duidelijk gemaakt: in die tijd werden we alle 37 (!) op een rij gezet, op volgorde van grootte ! Achteraan dus. Steeds als laatste gekozen worden …. Vaak gepest, lekker makkelijk doelwit.
Een inwonende tante die vaak riep: ‘Wat ben je toch een spriet’. Op judo altijd tegen grotere jongens. Alleen mijn snelheid redde me.
Ik heb lang gedacht dat ik raar was. Er ook nog eens raar uitzag. Raar deed, raar liep. Anders was. Kortom: RAAR.
Was natuurlijk ook zo. Vechten vond ik niks, ruzie niet, schelden en pesten ook niet. Ik deed er niet aan mee. Kwam op voor anderen die gepest werden, alsof dat indruk maakte (wél dus).
En nu zie ik wat er aan de hand was: als HSP’ertje trok ik me alles vreselijk aan. Alles kwam zó hevig binnen, niet te geloven. En waarom dacht ik dat ik raar was ? Omdat ik als HSP-er alles waarnam en automatisch veronderstelde dat iedereen dat deed ! Ik zag en hoorde en voelde zó veel … en nu weet ik dat dat hoort bij ESP … anderen zagen niet wat ik zag. Ik was me zó bewust van elke beweging die ik maakte en was me zó bewust dat die best wel eens ‘raar’ kon zijn … wát een gedoe !